BLOG: maar jij bent toch therapeut?

In de opleiding die ik nu volg zitten heel veel mensen die nog geen therapeut zijn. Dus alles wat zij horen is nieuw. Ik kan me goed voorstellen dat het dan wel eens duizelt. Want je hoort heel erg veel, en belangrijker, je wilt wat met die informatie gaan doen!

Ik ken dat. Als mijn moeder weer eens een bijscholing had gevolgd, werd in elk geval het menu van die week aangepast naar de nieuwste inzichten. Gelukkig was zij niet de hoofdkok, maar we moesten er wel aan geloven. Het leverde soms leuke dingen op en van sommige dingen werden we minder blij.

Zelf eet ik nog wel volgens de principes die ik toen geleerd heb. Zo hadden mijn boer en ik beide geen last van typische puberkwalen. Ik wijt dat aan de voeding die we kregen, ik had op school dan ook wel medelijden met de mensen die onder de puistjes zaten. Nu let ik heel erg goed op wat ik eet. Maar dat doe ik wel volgens het 80-20 principe.

Een van mijn medecursisten vroeg mij wat ik die avond ging eten. Nou moet je weten dat de terugreis ruim 4 uur duurt, dus dat als ik dan eindelijk thuis ben ik niet heel braaf ga staan koken. Dat is mijn 20 procent. Ik legde uit dat het de frietboer kan zijn, een pizza of, niet al te vaak een fastfood restaurant. Als antwoord kreeg ik: maar je bent toch therapeut? Tuurlijk, maar dat betekend niet dat ik alles altijd helemaal volgens de regels doe. Dan maak je het jezelf wel moeilijk.

Let wel, als ik bijvoorbeeld bepaalde klachten heb, zoals een pijnlijke kies, dan doe ik het niet. Maar soms kun je niet anders. En dan moet je er ook gewoon van genieten! Het leidde op de cursus tot een behoorlijke discussie, want als therapeut moet je altijd, maar dan ook altijd het juiste eten en drinken.

Volgens mij wordt het leven dan een stuk minder aangenaam! Zolang je het niet elke dag doet, je weet waar je mee bezig bent, dan is een lekkere pizza echt niet te versmaden. En ja, ik heb er de volgende dag wel last van. Natuurlijk. Maar het is met tijd en wijle zo lekker, dat ik het lekker blijf doen…